ความใกล้ชิดไม่จำเป็นต้องมีจังหวะสังคมแบบเดียวกัน
ความเป็นเพื่อนที่ดีเกิดขึ้นได้ แม้คนหนึ่งจะชอบความคึกคัก ส่วนอีกคนชอบแผนที่สงบกว่า ปัญหาเริ่มจริงตอนที่คนใดคนหนึ่งคิดว่าความใกล้ชิดต้องหน้าตาแบบของตัวเองเท่านั้น
แต่ละสไตล์กำลังปกป้องความกลัวคนละแบบ
สายสังคมอาจกลัวว่าความสัมพันธ์จะเย็นลงถ้าไม่ได้ขยับหรือเจอกันบ่อย ส่วนสายเก็บพลังอาจกลัวว่าตัวเองจะหมดแรงถ้ามีสิ่งกระตุ้นเยอะเกินไป
มิตรภาพระยะยาวต้องมีจังหวะตรงกลาง
ทางที่ดีคือมีทางเลือกที่เบาลงสำหรับคนหนึ่ง และมีการสื่อสารที่ชัดขึ้นสำหรับอีกคน เพื่อให้ความสัมพันธ์ไปต่อได้โดยไม่ทำให้ใครรู้สึกว่าต้องทิ้งธรรมชาติของตัวเอง
